Yeşil ve Tonları

Dudakları vardı..
Çok güzel dudakları vardı,
dudaklarımı kıskandıran dudakları
vardı.
Buna izin veremezdi,
verilmesinide bekliyemezlerdi..
Artık çok geçti ve herşey çok
erkendi.
Yanındaydı genç, yanındaydı kızın
meraklı ve kıskanç genç.
Kendisiyle barış imzalıyan
genç.

İki gencin tek ortak noktaları
virgüllerdi, devamının gelmesi
gerektiğini biliyorlardı..
Bilmek onlara acı veriyor,
o güzel suratlarına bir çizik atıyordu.
çünkü gençlerdi, ve bu da
onların ortak noktalarıydı.
Ortaklardı o anda orada,
hislere sahip ama anlam
veremiyen iki genç.
Korkuları kendileriydi.
Mutlulukları kendilerinden
korkmaktı!
Buna izin mi verildi?
Yoksa, aynı yerde aynı
zamanda yanlışlıkla
yada doğrulukla
bir araya gelen iki
gençmiydi..
Koşmaya başladı gençler,
delicesine, koşarken
çok mutluydular..
Artık bir şeyden uzaklaşırken
başka bir şeye yaklaşmaları
onlara bu mutluluğu
vermiş olmalıydı..
Sevgi, aşk, hüzün,nefret
böcekleri iki genci
boyunlarından büyük bir hazla
ısırmışlardı, sinek ilacını
sıkmak fazla riskliydi..

Yorgunluk, ve tenlerinden
kaçan ter damlaları iki gencin
hızını düşürmeye yetmişti.
Birbirlerine baktılar..
Birbirlerine baktılar..
Birbirlerine baktılar..
Ve koşmaya devam ettiler,
daha hızlı, daha anlamsız
daha düz..
Onlar ileriye bakmıyorlardı,
arkalarına bakıyorlardı ve
arkalarında artık korkucakları
ve ondan kaçacakları
hiç bir şey kalmamıştı..
Neden koşuyorlardı..
Nereye koşuyorlardı.
Genç, kıza baktı ve;
''Bu yarışa gün batımında
denizin üzerinde, güneşe doğru
koşarak devam etmek istermisin?'' dedi.
Kız, gence baktı ve gencin
bilerek yavaş koştuğunu
ve kızı bir dudak aralığı kadar
geriden eşlik ettiğini gördü.
Yukarı baktı, ve yukarı.
Aşağıda olduğunu düşündü
ve ağladı..