Acı+Tatlı=Ekşi

Bizler hep inandık, tattık, yaşamaya çalıştık onsuz..
Çabalamak, başarısızlığın tek eylemi olduğunu fark edemedik.
Sıcak yerlerde soğuk şeyler içtik.
Hiç dikkat etmedik nerdeyse ona, hiç karşılaşamadık.
Hepimiz ve tümümüz tahminde bulunduk, ona isim takmaya çalıştık,
ona arkadaş bulduk, elinden tuttuk ve çektik; ''buraya evet hemen buraya gel şimdi''
Dercesine.

Kaygan yerlere yapışmamızı, aşk'ın olduğu yerde büyüttüğümüz nefret, soğuk olanlara karşı
ısınmamızı, ve diğer çivilerin sökülümesini sağlıyanı göremedik.
Hissettik onu her an her saniye, her saniye onun atışlarını.
Hep onu doğurana nefret besledik, ama asıl beslediğimiz oydu..
Evet belkide hiç bitmiyecek bir acıydı bu, ama diğerlerine acısız gözükmeye değermiydi?
Canın acıdı..aa.c....